วันเสาร์ที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2556

Review “The Heirs” – Episode 17





คิมทันกลับมาที่อพาร์ตเม้นต์ซึ่งเป็นที่สุดท้ายที่เขาแยกกับอึนซาง ภาพอึนซางที่ยิ้มและโบกมือให้เขายังติดตาอยู่ คิมทันนึกถึงคำพูดของพ่อเขาและร้องไห้ เขาเดินไปตามท้องถนน พยายามโทรหาอึนซาง แต่หมายเลขของเธอไม่มีการใช้งานอีกต่อไปแล้ว

คิมทันกลับมาบ้านอย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง เขาตรงไปหาพ่อของเขา เขาพยายามถามพ่อว่าส่งอึนซางไปไหน พ่อบอกว่าเป็นความผิดของเขา เขาไม่ควรปล่อยให้อึนซางมองเขาด้วยซ้ำไป คิมทันบอกว่าเป็นความผิดของเขา เขาเป็นคนไปชอบเธอก่อน พ่อควรส่งเขาไป ไม่ใช่เธอ พ่อของเขาบอกว่าส่งเธอไปในที่ๆ เธอควรไปแล้ว และเขาจะให้เธอออกจากโรงเรียนด้วย คิมทันบอกว่าอย่าทำอย่างนั้น พ่อของเขาขู่ว่าถ้าคิมทันออกตามหาเธอ เขาจะทำให้เธอลำบากยิ่งกว่าเดิม



ชานยองไปบอกพ่อว่าคิมทันตามหาอึนซางเหมือนคนบ้าและเบอร์ของเธอก็ติดต่อไม่ได้ เลขายุนบอกลูกว่าตั้งแต่พรุ่งนี้อึนซางจะไม่ไปโรงเรียน เธอไปแล้ว ชานยองตกใจที่อึนซางไปโดยไม่บอกเขา เลขายุนบอกว่าเขาช่วยเธอเอง แต่เธอบอกว่าเมื่อได้ที่อยู่แล้วจะติดต่อมา เราจึงได้แต่รอ

ที่โรงเรียน ทุกคนซุบซิบกันเรื่องที่อึนซางไม่มาเรียน โบนาพยายามส่งข้อความไปหาแต่อึนซางไม่ตอบกลับมา เธอเลยสงสัยว่าราเชลจะไปหาเรื่องอึนซางอีก คิมทันเข้ามาในห้องเรียนและตรงไปถามชานยอง ชานยองบอกว่าอย่ามาถามเขา เป็นความผิดของคิมทันที่อึนซางหายไป ยองโดเข้ามาอีกคน ชานยองตอบแบบเดียวกันแล้วพาโบนาออกไป ยองโดไล่ทุกคนออกจากห้องเพราะต้องการคุยกับคิมทัน แต่คิมทันไม่มีอารมณ์ทะเลาะด้วย เขาบอกว่าจะตามหาอึนซางให้เจอไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน เขาจะตามหาด้วยวิธีของเขา ส่วนยองโดก็ไปตามหาด้วยวิธีของตัวเอง




คิมทันไปคุยกับจีซุกเพื่อไม่ให้เธอคัดชื่อของอึนซางออก เขาบอกว่าอึนซางจะกลับมา เขาบอกเธอว่านี่เป็นการแลกเปลี่ยน เพราะสักวันเธออาจต้องการเขา

ยองโดไปค้นหาเอกสารที่เกี่ยวกับอึนซางที่ชมรมกระจายเสียง เฮียวชินเข้ามาโวยวายที่เขาเข้ามารื้อค้นของในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต คิมทันเข้ามาอีกคน เขาทำสำเนาพาสปอร์ตของอึนซางมาให้เฮียวชินช่วยสืบว่าเธอออกนอกประเทศหรือยัง (ครอบครัวเฮียวชินมีอิทธิพลทางการเมือง) เฮียวชินไล่ยองโดออกไปจากห้อง ยองโดหาว่าเขาลำเอียง (ที่ช่วยแต่คิมทัน)





มีประชุมผู้ปกครองอีกครั้ง บรรดาแม่ๆ มาประชุมกัน หลายคนพูดถึงเรื่องที่โรงแรมเซอุสจะถูกตรวจสอบบัญชี ทำให้เอสเธอร์ได้รู้ว่าครอบครัวชอยอาจมีปัญหา

ตอนนี้เลขายุนได้เลื่อนเป็นรองประธาน คิมวอนนำป้ายมาวางให้เขาด้วยตัวเอง และแสดงความยินดีกับเขา และบอกเขาว่าตอนนี้เราอยู่ฝ่ายเดียวกันแล้ว

คิมทันไปหา รปภ. ของบ้านเขาและขอก๊อปปี้ภาพจาก CCTV พวกเขาบอกว่าต้องรายงานท่านประธาน คิมทันบอกให้รายงานไป





คิมทันตรวจดูภาพจาก CCTV เขาเห็นรถขนของกำลังขนของของอึนซาง เฮียวชินโทรเข้ามา เขาบอกว่าไม่มีบันทึกว่าอึนซางออกนอกประเทศและไม่มีแจ้งความเรื่องพาสปอร์ตหาย เฮียวชินบอกว่างานนี้ถ้าเขาถูกไล่ออกจากบ้าน คิมทันต้องรับผิดชอบ คิมทันขอบคุณเขา

คิมทันโทรบอกยองโดว่าอึนซางยังอยู่ในเกาหลี ยองโดแปลกใจที่คิมทันยอมบอกเขา คิมทันบอกว่าสองหัวดีกว่าหัวเดียว ยองโดได้ทีพยายามลำเลิกบุญคุณที่เคยช่วยคิมทัน แต่คิมทันไม่ได้ฟังยองโดอีกแล้วเพราะเขาเห็นอึนซางใน CCTV เธอกำลังโบกมือลาให้เขา




จากข้อมูลที่คิมทันให้มา ยองโดจึงคิดหาวิธีตามหาตัวอึนซาง เขาเข้าไปในเว็บไซต์ของโรงแรมและเขียนแบบฟอร์มคอมเพลนโดยอ้างตัวว่าเป็นอึนซาง เธอถูกยองโดกลั่นแกล้งแต่เธอก็หลงรักเขา (มโนเข้าไปนะแก) พอส่งแบบฟอร์มเสร็จ เขาก็โทรหาทนาย บอกว่าความหล่อของเขาก่อเรื่องแล้ว เขาให้ทนายช่วยตามหาตัวคนที่ยื่นเรื่องคอมเพลนเขา

ยองโดไปนั่งที่ร้านต๊อกป๊อกกีร้านเดิมและนั่งดูข้อความที่อึนซางเขียนไว้ เขาบ่นกับผนังว่าตอนนี้เขาคิดถึงเธอ มยองซูเข้ามาพอดีและแปลกใจที่เพื่อนคุยกับกำแพง เขาพยายามพูดถึงข่าวลือเรื่องอึนซาง แต่ยองโดตัดบท




มยองซูเจอกับคิมทันระหว่างทางกลับบ้าน คิมทันพยายามขอเมโมรี่การ์ดจากกล่องดำของรถทุกคันในละแวกบ้านเขาเพื่อติดตามรถที่พาอึนซางไป นั่นรวมถึงรถของมยองซูด้วย แต่เมื่อเห็นมยองซูดูข้อความในโทรศัพท์ เขาก็คิดบางอย่างได้

คิมทันไปบริษัทโทรศัพท์เพื่อตามหาโทรศัพท์ของอึนซาง ปรากฏว่ามีคนซื้อเบอร์ของเธอไป เขาขอซื้อต่อ เขาล็อกอินเข้าไปในโทรศัพท์ของอึนซาง แต่ข้อความที่เขาเจอก็คือยองโดบอกว่าคิดถึงอึนซาง คิมทันจึงโทรกลับไปหายองโดโดยใช้โทรศัพท์ของอึนซาง เขาบอกยองโดว่าอยากตายใช่มั้ย? (มาบอกคิดถึงแฟนฉัน) ยองโดจึงรู้ว่าโทรศัพท์อึนซางอยู่ที่คิมทัน



ยองโดโทรหาทนายของเขาอีกครั้ง แต่ทนายบอกว่ายังตามหาตัวคนๆ นั้นไม่เจอ ส่วนคิมทันตรวจดูในเมโมรี่การ์ดที่เขาได้มาแต่ก็ไม่พบร่องรอยของอึนซาง แต่ว่ามีข้อความส่งมาในโทรศัพท์ของอึนซางจากบริษัทขนส่งเรื่องการตัดเงินในบัตรเครดิต คิมทันจึงโทรถามตามบริษัทขนส่ง ในที่สุดเขาก็เจอ

ในขณะเดียวกันสายลับของประธานคิมก็รู้เช่นกันว่าอึนซางยังไม่ออกจากเกาหลี เขาไปรายงานประธานคิมและบอกว่าเลขายุนช่วยพวกเธอ




อึนซางกับแม่เดินอยู่ริมทะเล ตอนนี้อึนซางได้งานทำที่ร้านหนังสือ เจ้าของร้านดีใจที่อึนซางมาอยู่ด้วยและช่วยที่ร้านได้มาก แต่เธอแปลกใจที่อึนซางไม่ไปเรียน เธอรู้ว่าอึนซางมาจากโซลจึงพยายามถามชื่อโรงเรียน อึนซางตอบเลี่ยงๆ ไปว่าเป็นแค่โรงเรียนเก่าๆ

ฮีนัมพยายามหางานทำ แต่เพราะเธอพูดไม่ได้จึงไม่มีใครรับเธอ อึนซางปลอบใจแม่ว่าไม่เป็นไร พรุ่งนี้เธอจะไปซื้อโทรศัพท์ แม่ของเธอจะได้เอาไว้รับสายเผื่อนายจ้างคนไหนเปลี่ยนใจ เธอให้แม่เข้าบ้านไปก่อน เธอจะไปซื้อถุงมือยาง เมื่อแยกกับแม่ อึนซางร้องไห้





ขณะนั้นเองคิมทันกำลังเดินทางมายังเมืองที่อึนซางอยู่ เขาตรงไปที่ร้านขายของและให้เจ้าของร้านดูรูปอึนซาง เจ้าของร้านบอกว่าเธอเพิ่งมาซื้อถุงมือยาง คิมทันดีใจที่ในที่สุดเขาก็หาเธอเจอแล้ว

คิมทันวิ่งออกไปตามหาอึนซาง ในขณะนั้นอึนซางกำลังรื้อของออกจากกล่อง เธอเอาชุดนักเรียนออกมาตากแดด ทุกชุดที่เธอรื้อออกมาล้วนมีแต่ความทรงจำของเธอและคิมทัน คิมทันพยายามตามหาอึนซาง แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับเสื้อยืด I Love California แล้วเขาก็เห็นเธอ ชาอึนซาง 



คิมทันยืนจ้องมองเธออยู่ แต่เมื่อเธอเดินลงมาจากบ้าน เขากลับรีบหันหลัง อึนซางเดินลงไปที่ชายหาด คิมทันเดินตามไปห่างๆ เขาเฝ้ามองเธอนั่งอยู่บนชายหาด เขาทำท่าจะก้าวไปหาเธอแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เขาหันหลังกลับและจากมา

คิมทันกลับมานอนที่บ้านอย่างคนสิ้นหวัง






อึนซางได้รับโทรศัพท์จากสถานีตำรวจ และยองโดก็ได้รับโทรศัพท์จากทนายของเขาเช่นกันว่าหาตัวคนๆ นั้นเจอแล้ว ยองโดบอกว่าเขาจะไปพบเธอด้วยตัวเอง

ยองโดไปรออย่างกระสับกระส่ายที่สถานีตำรวจ เขาโวยวายกับตำรวจที่อึนซางยังไม่มา เขากลัวว่าเธอจะหนีไปอีก แต่อึนซางมาแล้ว เธอยืนอึ้งเมื่อเห็นว่าเป็นยองโดจริงๆ ยองโดเดินตรงเข้าไปกอดเธอ เขาขอบคุณที่เธอปลอดภัยและยอมปรากฏตัวออกมา






อึนซางกับยองโดเดินอยู่ริมทะเล เธอไม่ยอมพาเขาไปที่บ้านเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธออยู่ไหน เธอกลัวที่เจอยองโด เพราะถ้าเขาหาเธอเจอง่ายขนาดนี้ จะมีใครบ้างที่หาเธอเจอแล้ว เธอบอกให้เขากลับไปซะ

ยองโดถูกพ่อซักไซ้ว่าชาอึนซางเป็นใคร พ่อของเขาตำหนิที่ยองโดทำให้ตัวเองเสียชื่อเพียงเพื่อหาผู้หญิงคนหนึ่ง แต่คราวนี้ยองโดไม่ถูกลงโทษ พ่อของเขาแลกเปลี่ยนด้วยการบังคับให้ไปกินข้าวกับครอบครัวเอสเธอร์




ขณะที่ประธานชอย ยองโด เอสเธอร์ และราเชล ร่วมโต๊ะกันอยู่นั้น ประธานชอยได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวเรื่องที่โรงแรมของเขาจะถูกตรวจสอบ ยองโดเป็นห่วง แต่ประธานชอยบอกว่าไม่มีอะไร เขาต้องการเลื่อนการแต่งงานให้เร็วขึ้น แต่เอสเธอร์ปฏิเสธเพราะเธอไม่ต้องการแต่งงานอีกแล้ว เธอจะคุยเรื่องนี้กับเขาพรุ่งนี้ และพาราเชลกลับไป

ประธานชอยบอกยองโดว่าไม่ต้องกังวล ยังไงเขาจะมอบโรงแรมเซอุสให้กับยองโดแบบไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ยองโดบอกว่าเขาไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น ส่วนราเชลเป็นห่วงยองโดเพราะยังไงพวกเธอก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว เอสเธอร์บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ยังไงครอบครัวชอยก็ไม่ถึงกับล้มละลาย แต่ต้องลำบากนิดหน่อย และมันไม่มีเหตุผลที่พวกเธอต้องไปลำบากด้วย





คิมทันมาที่อพาร์ทเม้นต์อันว่างเปล่า เขาจ้องมองกับดักฝันอย่างเจ็บปวด และสุดท้ายตัดสินใจปลดมันลงมา

คิมทันมาหาคิมวอนที่บริษัท เขามาบอกคิมวอนว่ายินดีทำทุกอย่างที่คิมวอนต้องการ เขาจะไปอเมริกา จะไม่กลับมาอีก จะยกหุ้นให้คิมวอน ขอแค่คิมวอนช่วยปกป้องอึนซางจากพ่อและจากตัวเขาเอง เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อช่วยอึนซาง แต่เขากลับทำลายชีวิตเธอ สิ่งที่เขาทำเพื่อปกป้องเธอได้คือการแยกจากกันเท่านั้น คิมวอนถามว่าเขาจะไม่เจอกับอึนซางอีกงั้นหรือ? คิมทันตอบว่าเขาจะไปเจอกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย




อึนซางกำลังปิดร้านและฝนก็ตกลงมา ขณะที่หลบฝนอยู่นั้น เธอก็เห็นคิมทัน เขากางร่มและจ้องมองเธออยู่ คิมทันเดินเข้ามาหาเธอ อึนซางต่อว่าเขาที่มาปรากฏตัวต่อหน้าเธอแบบนี้ เขาทำให้เธอต้องหนีอีก คิมทันบอกว่าเขาขอโทษ เขาจะคืนทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอ คืนชีวิตของเธอก่อนที่จะมาพบกับเขา อึนซางบอกว่าเธอไม่ต้องการกลับไป เธอชอบที่นี่ เธอขอให้เขาไปซะ คิมทันถามว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขากวนใจเธอมาตลอดใช่มั้ย อึนซางตอบว่าใช่ คิมทันบอกว่าเข้าใจแล้ว เขาขอโทษที่เคยขอให้เธอจับมือเขา ขอให้เธอมีความกล้า แล้วเขาก็บอกลาเธอ คิมทันยัดร่มใส่มืออึนซางและเดินตากฝนจากไป อึนซางได้แต่ทรุดตัวลงและร้องไห้






คิมทันกลับมาบ้านในสภาพเปียกปอน (ซอมบี้ชัดๆ) เขามาบอกพ่อว่าเขาแพ้แล้ว พ่อขนะ เขาจะไม่พบอึนซางอีก ขอให้อย่าไปยุ่งกับเธอ ตอนนี้เขามีแต่ความเจ็บปวด ชีวิตของเขาไม่มีความหมายอีกต่อไป แล้วเขาก็เดินออกมา กีเอพยายามจะเช็ดหน้าให้คิมทันแต่เขาไม่ต้องการ เขาเข้าห้องและล็อคประตู กีเอตามไปเคาะเรียก เธอตกใจและร้อนรนเมื่อได้ยินเสียงคิมทันอาละวาดพังข้าวของในห้อง

คิมทันนั่งอยู่ในห้องมืดๆ มือโชกเลือด ข้าวของพังตกแตกกระจายอยู่รอบตัวเขา 





ที่โรงเรียน คิมทันนั่งอยู่ในห้องอย่างเลื่อนลอย เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นเขาลุกขึ้นและเดินออกจากห้องโดยไม่รับรู้ว่านั่นเป็นเสียงระฆังเข้าเรียน ฮยอนจูพยายามบอกให้เขาไปนั่งที่แต่เขาไม่สนใจ

ฮยอนจูขอคุยกับเฮียวชิน เธอเป็นห่วงคิมทัน เฮียวชินสงสัยว่าทำไมฮยอนจูต้องห่วงคิมทัน เธอบอกว่าเขาเป็นน้องชายของคนที่เธอรู้จัก เฮียวชินจึงรู้ตอนนั้นเองว่าคนที่ฮยอนจูคบอยู่คือคิมวอนแม้เธอจะพยายามปฏิเสธ เฮียวชินบอกให้เธอไปถามคิมวอนเอาเอง




คิมทันนั่งอยู่ในโรงหนังคนเดียว ไร้อึนซางเคียงข้าง  แม้แต่ร้านขายกับดักฝันก็ยังปิดกิจการ เหมือนเป็นสัญญาณว่าเรื่องราวของเขากับอึนซางเป็นแค่ฝันชั่วคืน  เขาเข้านอนทั้งชุดนักเรียน ตลอดเวลาเขาเหมือนคนไร้วิญญาณ มีเพียงน้ำตาที่รินไหลอย่างเงียบๆ

สายลับของประธานคิมเดินเข้ามาในบ้านและสวนกับคิมทัน คิมทันดึงซองที่เขาถืออยู่มาและเทรูปในนั้นลงบนพื้น มันคือรูปของอึนซางกับแม่ เขาบอกว่าประธานคิมสั่งให้หาที่อยู่ใหม่ให้พวกเธอ คิมทันเดินจากไปอย่างเลื่อนลอย






คิมวอนมีนัดกับว่าที่เจ้าสาวของเขา ลูกสาวของบริษัทสื่อสาร เธอมาถึงและพยายามดักคอคิมวอนด้วยการให้นามบัตรและบอกว่าถ้าเขาสนใจจะแต่งงานก็ให้โทรมา ส่วนเธอต้องรีบไปเพราะแฟนรออยู่ คิมวอนรู้ทันเธอ เขาบอกว่าเขาเข้าใจความพยายามของเธอดี (ทำตัวให้ดูน่าสนใจ) แต่เขาขอลุกไปก่อน

คิมวอนได้รับโทรศัพท์จากสถานีตำรวจ คิมทันถูกจับข้อหาเมาแล้วขับ (กระทงแรก ดื่มแล้วขับ กระทงสอง อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ขับรถได้นะน้อง) คิมวอนดุที่เขาทำตัวแบบนี้ คิมทันประชดว่าเขาทำตัวแบบที่คิมวอนต้องการ และให้คิมวอนจัดการเคลียร์ที่นี่เอาเอง แล้วคิมทันก็ออกไป (ดูจากอาการแล้วคิมทันน่าจะคอเคล็ดด้วยนะ ใส่ปลอกคอขนาดนั้นแถมเดินคอแข็งๆ พิกล)





คิมวอนไปคุยกับพ่อเรื่องคิมทัน เขาบอกพ่อว่าเมื่อก่อนคิมทันทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ไม่ว่าเขาจะเย็นชาแค่ไหน คิมทันก็เป็นฝ่ายมาเคาะประตูหาเขาอย่างใจเย็น แต่ตอนนี้คนๆ นั้นกำลังทำลายตัวเอง แต่ประธานคิมไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ เขาพยายามเร่งรัดให้คิมวอนแต่งงาน เขาบอกว่าถ้าคิมวอนเชื่อฟังเขาแต่แรก เขาคงไม่ไปยุ่งกับคิมทัน แต่คิมวอนดันไปคบกับฮยอนจู เขาจะไม่ยอมให้คิมทันทำแบบคิมวอน (อ้าว คุณพี่ผิดเต็มๆเลยนะเนี่ย)




ราเชลหนีเข้าห้องพยาบาลโดยอ้างว่าปวดหัวแต่ไปเจอเข้ากับเฮียวชิน เริ่มแรกทั้งคู่คุยกันด้วยการส่งข้อความ ต่อมาเฮียวชินเดินมาหาเธอ ราเชลถามว่าเขาไม่ไปสอบแล้วจะทำอะไรต่อ เฮียวชินบอกว่าเขาทำหนังได้รางวัล ความสามารถนั้นเขาไม่จำเป็นต้องสอบเข้าที่ไหนอีกแล้ว (งั้นต่อไปเฮียวชินก็ทำหนัง แล้วเอาราเชลไปเป็นดารา)




ที่สตูดิโอของมยองซู โบนา ชานยอง มยองซู และยองโดคุยกันอยู่ โบนาเป็นห่วงอาการของคิมทัน เพราะตอนนี้เขาก่อเรื่องถึงขนาดขึ้นโรงพักแล้ว แถมหน้าตายังเละเทะทุกวัน ยองโดก็เป็นห่วง ชานยองบอกว่าวันนี้เป็นวันครบรอบก่อตั้งเครือเชกุ๊ก คิมทันจะพาหน้าตาแบบนั้นไปประชุมได้ยังไง

ในที่ประชุมวันก่อตั้งเครือเชกุ๊ก ประธานคิมกล่าวสุนทรพจน์ถึงความสำเร็จของเชกุ๊กที่ยืนยงมานาน 63 ปี ในขณะที่บรรดาพนักงานซุบซิบกันถึงคิมทันซึ่งนั่งหน้าตายับเยินอยู่บนเวที ทั้งจีซุก คิมวอน และเลขายุน ต่างจ้องมองคิมทันอย่างเป็นกังวล ในขณะที่คิมทันนั่งนิ่งเหมือนหุ่นยนต์





ยองโดนัดมาเที่ยวกับมยองซู แต่มยองซูบอกทางโทรศัพท์ว่าเจอคิมทัน แล้วยองโดก็เห็นคิมทันเดินโซซัดโซเซออกมาจากคลับ เขาเดินเปะปะไปชนผู้คนและมีเรื่องชกต่อย ยองโดเข้าไปชวาง และพยายามเตือนสติคิมทัน สุดท้ายทั้งคู่ลงเอยด้วยการชกต่อยกันจนหมดแรงทั้งคู่

ยองโดโมโหที่คิมทันทำตัวแบบนี้ เขาบอกว่าถ้าคิมทันคิดถึงอึนซางก็ไปหาเธอซะ แต่คิมทันบอกว่า “ฉันจะไม่ไปเจอกับเธออีก นายเอาเธอไปได้เลย”





ไม่มีความคิดเห็น: