วันจันทร์ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2556

Review “The Heirs” – Episode 18




คิมทันบอกกับยองโดว่าเขาจะไม่พบกับอึนซางอีกและยกเธอให้กับยองโดทำให้ยองโดกระชากคอเสื้อคิมทันขึ้นมาและถามว่า เขาอยากตายใช่มั้ย? เขามีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้? คิมทันบอกว่าเขาไม่มีสิทธิ์ แต่เขาทำต่อไปไม่ได้แล้ว ยองโดผลักคิมทันลงบนพื้นและเดินจากไป คิมทันหมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน

คิมวอนบอกกับพ่อของเขาเรื่องที่เลขายุนมาเป็นรองประธาน ประธานคิมแดกดันที่เลขายุนพอใจแค่ตำแหน่งเล็กๆ นั่น พ่อลูกปะทะคารมกันด้วยการยกเรื่องของลิโป้และม้าศึกขึ้นมากล่าวอ้าง ประธานคิมไล่ให้คิมวอนกลับไป แต่เขาบอกว่าไม่ได้มาหาพ่อ แล้วคิมทันก็เดินเข้ามาในสภาพยับเยินเหมือนทุกวัน ทำให้กีเอได้แต่กลุ้มใจ ส่วนประธานคิมด่าไล่หลังที่เขาทำตัวแบบนี้ คิมวอนได้แต่มองตามอย่างหนักใจกับสภาพของน้องชาย




คิมวอนขึ้นไปหาคิมทันที่ห้อง เขาพยายามให้คิมทันไปโรงพยาบาล แต่คิมทันออกปากไล่เขา และขอร้องให้คิมวอนส่งเขาไปอเมริกาก่อนที่เขาจะตาย

คิมวอนกลับมาที่โรงแรมและเจอยองโดที่ปากแตกมาเหมือนกัน เขาถามยองโดว่าทะเลาะกับคิมทันใช่มั้ย ยองโดบอกว่าเขาชกคิมทันข้างเดียวมากกว่า เขารู้ว่าไม่ควรชกเด็กที่มีพี่ชาย แต่เขาลืมไปแล้วว่าคิมทันมีพี่ชาย คิมวอนจึงโต้กลับว่าคิมทันไม่มีทั้งเพื่อนและพี่ชาย




โบนาหงุดหงิดที่ชานยองเอาแต่ไล่ดู SNS ของอึนซางขณะที่อยู่กับเธอ เขาหวังว่าในนั้นอาจมีเบาะแสอะไรบ้าง โบนาคิดว่ามันแปลกที่อึนซางคุยกับตัวเอง (เป็นข้อความโต้ตอบของคิมทันกับอึนซางที่คิมทันใช้ชื่อบัญชีของอึนซาง)

อึนซางก็กำลังดู SNS ของเธอเช่นกัน และเธอก็ได้เห็นว่าเธอมีปาปารัซซี่ส่วนตัว คิมทันคอยถ่ายรูปเธอไว้ตลอดเวลา เขาส่งข้อความบอกว่า เขาคิดถึงเธอ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน เขาจะอยู่ตรงนั้นด้วยเสมอ เมื่อเธอหันมาก็จะเจอเขา อึนซางตัดใจลบชื่อบัญชีของเธอ ในขณะเดียวกันคิมทันก็เห็นบัญชีของอึนซางหายไปต่อหน้าต่อตา





เฮียวชินชวนคิมทันมาที่ร้านกาแฟ เขาพยายามพูดเตือนสติคิมทัน เขาบอกว่าถ้าคิมทันทนไม่ได้ที่ไม่มีอึนซาง ก็แค่ไปพาเธอกลับมา ถึงแม้มันอาจไม่เปลี่ยนอะไร แต่อย่างน้อยเขาก็ยังหายใจได้อยู่

ยองโดไปยืนรออึนซางที่หน้าบ้านของเธอ แต่คนที่ผ่านมาคือฮีนัม เธอจำเขาได้และโบกมือไล่เขาไป แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจและชวนเขาเข้าบ้าน ฮีนัมทำกับข้าวให้ยองโดกิน นี่เป็นครั้งแรกที่ยองโดได้กินอาหารจากฝีมือแม่ (ของชาวบ้าน) เขากินอย่างตื้นตันและบอกว่ามันอร่อยมาก ฮีนัมถามเขาว่าเป็นเพื่อนสนิทของอึนซางเหรอ? ยองโดตอบว่าเขาชอบอึนซาง




ที่จริงอึนซางเข้ามาในโซลเพื่อพบกับประธานคิม เขาเรียกตัวเธอมาด่าเรื่องที่ยังพบกับคิมทัน อึนซางร้องไห้และบอกว่าคิมทันเป็นคนจริงใจและอบอุ่น เธอชอบเขา ถึงแม้เธอจะกลัวประธานคิม แต่เธอก็ยังชอบคิมทัน เธอจะไม่พบกับเขาตามที่ประธานคิมต้องการ ขอแค่อย่าเรียกตัวเธอมาที่นี่อีก

อึนซางไปยืนอยู่หน้าร้านกับดักฝันที่ปิดกิจการแล้ว คิมทันเดินมาเจอกับเธอพอดี ทั้งคู่ต่างชะงักที่ได้เจอหน้ากัน แล้วทั้งสองคนก็ออกเดิน เดินผ่านกันไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน แต่แล้วคิมทันก็แพ้ เขาหยุดและวิ่งกลับไป แต่ไม่เจออึนซางแล้ว





อึนซางกำลังนั่งรถกลับบ้าน ก่อนรถออก คิมทันวิ่งขึ้นรถมาทันพอดีและนั่งลงข้างๆ เธอ อึนซางตกใจที่เห็นคิมทันมานั่งข้างๆ คิมทันนั่งนิ่ง (ทำหน้าแบบว่าจะให้ฉันทำยังไง พอเจอเธอฉันก็เป็นแบบนี้ อาการปาปารัซซี่กำเริบ)

อึนซางเดินเข้าบ้าน โดยมีคิมทันเดินตามมาเงียบๆ เขาหยุดเมื่อเธอเข้าบ้านไปแล้ว แต่อึนซางวิ่งกลับออกมา คิมทันไม่อยู่แล้ว เธอวิ่งออกไปหาเขาแต่ก็ไม่เจอ เมื่อเธอกลับมาที่บ้าน ก็เห็นเขายืนรออยู่ คิมทันถามว่าเธอตามหาเขาทำไม อึนซางสั่งไม่ให้คิมทันพูดกับเธอและอย่าเข้ามา เธอหันหลังหนี แต่เขาเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลัง คิมทันบอกว่า เขาปล่อยเธอไปไม่ได้ จะทำยังไงดี? อึนซางตัดใจผละจากไป ทิ้งคิมทันไว้ตรงนั้นคนเดียว







ประธานคิมโมโหคิมทันจึงมาลงที่กีเอ เขาหาว่าสายเลือดต้อยต่ำของเธอทำให้คิมทันเป็นแบบนี้ กีเอร้องไห้และตัดพ้อว่าเขา (ประธานคิม) เป็นคนบอกให้เธอมาที่นี่เอง กีเอได้รู้แล้วว่าตัวเธอไม่มีความหมายอะไรนอกจากเป็นผู้หญิงชั้นต่ำในสายตาของผู้ชายที่เธอเคยรักและหวังฝากชีวิตไว้ เธอนั่งอยู่หน้ากระจกและเริ่มถอดเครื่องประดับทั้งหมดออก

ราเชลไปที่ร้านเวดดิ้งเพื่อยกเลิกออเดอร์ชุดแต่งงานของแม่และชุดของเธอเพราะงานแต่งงานยกเลิกแล้ว ยองโดก็มาด้วยเหตุผลเดียวกัน ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสบายใจขึ้น




ยองโดกลับมาที่ร้านต๊อกป๊อกกีอีกครั้ง คราวนี้นอกจากข้อความของอึนซางแล้ว มันเป็นครั้งแรกที่เขาสังเกตุเห็นข้อความนั้น ข้อความที่แม่ของเขาเขียนฝากไว้ “สบายดีมั้ย ยองโด?”

คิมวอนกับฮยอนจูนอนคุยกันอยู่บนเตียง คิมวอนถามว่าฮยอนจูยังไม่มีเรื่องที่อยากจะขอกับกระดูกอธิษฐานอีกหรือ? (สร้อยคอที่เขาซื้อให้) เธอบอกว่าถึงเธอต้องการเขาก็ให้ไม่ได้ คิมวอนคิดว่าเป็นเรื่องการแต่งงาน แต่ฮยอนจูบอกว่านั่นมันเรื่องเล็กน้อย คิมวอนสงสัยที่เธอไม่อยากรู้เรื่องของผู้หญิงที่เขาไปนัดบอดด้วย เธอบอกว่าเป็นเพราะเธอมั่นใจว่าเธอไม่มีอะไรที่ด้อยกว่าผู้หญิงพวกนั้นนอกจากเรื่องชาติตระกูล

คิมวอนสงสัยว่าถ้าเขาทำแบบคิมทัน เขากับเธออาจไม่ลงเอยแบบนี้ ฮยอนจูบอกว่าคิมวอนทำได้หรอก เพราะคิมวอนต้องการขึ้นไปอยู่จุดที่สูงที่สุด แต่คิมทัน โลกของเขาคืออึนซางเท่านั้น และเธอจะสนับสนุนให้เขาไปถึงเป้าหมายของเขา คิมวอนบอกให้เธออดทนรอเขาอีกหน่อย




อึนซางอ่านหนังสือที่อยู่ในร้าน ในนั้นพูดถึงเรื่องความรัก “ในตอนนั้นมือของเราจับกันขณะที่หลบหนีจากผู้คน ทั้งกระดูก กล้ามเนื้อ และเส้นเลือดร่ำร้องว่าอย่าปล่อยมือ มันคือทุกสิ่งทุกอย่างของความรักที่ฉันรู้จัก ความรักจะเป็นอะไรอื่นไปได้อีก? นอกจากความจริงที่ว่าฉันไม่อาจปล่อยมือนั้นไป”



คิมวอนมาปรากฏตัวที่ร้านของอึนซาง เขาถามอึนซางว่าไม่อยากเจอคิมทันแล้วหรือ? เธอแค่เก็บความรู้สึกไว้หรือลืมเขาไปแล้วจริงๆ? อึนซางคิดว่าเขาเป็นเหมือนประธานคิม มาเพื่อย้ำไม่ให้เธอพบกับคิมทันอีก แต่คิมวอนบอกว่าเขารู้ดีว่าที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่เป็นความผิดของพ่อเขา เธอไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมเหรอ?

คิมวอนให้ข้อคิดกับอึนซางว่า “เมื่อมันยากที่จะตัดสินใจ เธอก็อย่าคิดมากไป แค่คิดถึงวันพรุ่งนี้ ถ้าเธอคิดแค่ว่าวันพรุ่งนี้อยากทำอะไร คำตอบก็จะเปลี่ยนไป ถ้าเธออยากกลับไปหาทัน ทำไมไม่ใช้เรื่องสอบปลายภาคล่ะ? เวลาที่เธอไม่มีความกล้าพอ การพึ่งพาข้ออ้างเล็กๆ น้อยๆ ก็นับว่าเป็นอีกวิธีที่ดี”




คิมทันนั่งอยู่ที่ห้องเก็บไวน์ คิมวอนเข้ามา เขาเตือนว่าคิมทันมีข้อตกลงกับเขาอยู่ว่าจะทำทุกอย่างที่เขาบอก (เพื่อให้เขาช่วยปกป้องอึนซาง) คิมทันนึกว่าเรื่องไปอเมริกา แต่คิมวอนบอกให้เขาไปเรียนและตั้งใจทำสอบให้ดี อย่าได้ที่โหล่กลับมาอีก

และเขาก็เดินไปที่ขวดไวน์และหยิบกระดาษที่เสียบอยู่มา เขาบอกว่าเธอตั้งใจเขียนนี่ทิ้งไว้ ถ้านี่เป็นเหตุผลที่จะทำให้คิมทันมีชีวิตต่อไปได้ ก็จงมีชีวิตอยู่ต่อไป




คิมทันอ่านจดหมายที่อึนซางเขียนทิ้งไว้ให้ “ถึง คิมทัน...ผ่านมาสองฤดูแล้ว และฤดูร้อนที่เราพบกันมันอยู่ห่างไกลเหมือนฝัน สถานที่นั้นตอนกลางวันร้อนเกินไป ตอนกลางคืนก็หนาวเกินไป และฉันชอบเธอ พวกเราต่างตามืดบอด อุณหภูมิของเราทั้งร้อนไปและหนาวไป ฉันจะลืมมันได้อย่างไร? ฉันขอโทษที่หนีไปแบบนี้ ฉันขอโทษที่โกหกว่าจะไปรอเธอที่บ้าน โชคดีท่ามกลางโชคร้ายของฉัน คิมทัน ตอนนี้ฉันจะหายตัวไปเหมือนความฝันวันวาน ในฝันนั้น ฉันมีความสุขที่ได้เจอกับเธอ คิมทัน”




อึนซางกลับมาสวมชุดนักเรียนเชกุ๊กของเธออีกครั้ง คิมทันนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้สนามที่โรงเรียน แล้วอึนซางก็เดินมานั่งข้างๆ เขาหันไปมองและไม่เชื่อสายตาว่าเป็นเธอจริงๆ

อึนซางกล่าวทักทายคิมทัน และถามว่าเขาอ่านหนังสือมาหรือเปล่า เธอกังวลเพราะไม่ได้อ่านหนังสือเลย คิมทันถามว่านั่นใช่เธอจริงๆ หรือ? อึนซางย้อนถามว่าเขาไปทำอะไรกับหน้าของเขามา คิมทันตอบว่าเพราะเธอทิ้งเขาไป อึนซางบอกว่าเธอกลับมาแล้ว เธอจะไม่หนีอีก ตอนนี้เธอจะใช้การสอบเป็นข้ออ้าง พรุ่งนี้เธอจะหาข้ออ้างอื่น และอยู่ข้างๆ เขาตรงนี้ คิมทันดึงอึนซางเข้ามากอด เธอกอดตอบเขา




ยองโดมาโรงเรียนและได้รู้ว่าอึนซางกลับมาแล้ว เมื่อเจอหน้าเธอ เขาไม่พูดอะไรและรีบเดินหนีไป เขายังไม่พร้อมจะฟังเหตุผลที่เธอกลับมา

อึนซางเข้าไปที่ห้องกระจายเสียง เธอเจอโบนากับชานยอง โบนาดีใจโผเข้ากอดเธอ ส่วนชานยองบ่นเป็นตาแก่ที่เธอหายไปโดยไม่บอกเขา เขาขอเบอร์โทรใหม่ของเธอ แต่โบนาตัดหน้าเอามาก่อน เธอบอกว่าจะให้เขาถ้าเขาทำตัวดีๆ




ทุกคนอยู่ในห้องสอบ เริ่มแรกคิมทันนั่งนิ่ง แล้วเขาก็เริ่มลงมือทำข้อสอบอย่างตั้งใจ เช่นเดียวกับยองโด ที่เมื่อมองอึนซาง เขาก็ตัดสินใจทำสอบครั้งนี้ (สองหนุ่มคงจะแข่งกันเอาที่หนึ่งมาอวดผู้หญิงที่ตัวเองรัก)

ยองโดเข้ามาหาอึนซางที่ห้องกระจายเสียง เขามาทวงสัญญากินบะหมี่กับเธอ 





คราวนี้ทั้งคู่ได้กินบะหมี่ด้วยกันจริงๆ ซะที ยองโดถามอึนซางโดยไม่มองหน้าว่าเธอตัดสินใจเลือกเดินทางนี้แน่แล้วใช่มั้ย? (คบกับคิมทัน) อึนซางตอบว่าเธออยากเดินทางนี้ ยองโดหยุดกิน เขาบอกเธอว่าอย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บขณะที่สู้กับประธานคิม ถ้ามันยากนักก็แค่ยอมแพ้ซะ เขาจะได้เยาะเย้ยเธอว่า เขารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ อึนซางรับปาก

ยองโดบอกว่า ให้เราจากกันด้วยดี อย่ามาเจอกันอีก ตอนนี้เขาจะทิ้งเธอแล้ว อึนซางถามว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรือ? ยองโดตอบว่าเขาไม่ทำแบบนั้น เธอเป็นผู้หญิงสำหรับเขาตั้งแต่แรก และตอนนี้ก็ยังเป็น และในอนาคตเธอคือรักแรกของเขา ต่อให้เจอหน้ากันก็อย่ามาทักทายกัน แล้วยองโดก็เดินออกไป อึนซางตามไปและมองดูเขาเดินจากไป




โบนาส่งข้อความถึงอึนซางเหมือนแม่แก่เตือนให้เธอรีบกลับบ้าน แต่อึนซางตอบกลับมาว่าคืนนี้เธอจะนอนค้างที่อื่น (ตอนนี้อึนซางมีพ่อแม่เพิ่ม แม่โบนากับพ่อชานยอง)

อึนซางอยู่กับคิมทันที่สตูดิโอของมยองซู คิมทันที่นั่งยิ้มมองหน้าเธอเหมือนคนบ้า คิมทันรู้ว่าเธอคุยกับโบนา เขาถามว่าเธอบอกโบนาหรือเปล่าว่าเราอยู่ด้วยกัน เธอบอกว่าทำนองนั้น คิมทันบอกว่าวันนี้เธอว่าง่ายเป็นพิเศษ อึนซางตอบว่าเพราะเธอไม่อยากให้เขาไป 

เธอบอกว่าข้ออ้างของเธอที่จะอยู่กับคิมทันตอนนี้ก็คือเธอไม่มีที่นอน เธอแนะให้คิมทันหาข้ออ้างบ้างที่จะอยู่กับเธอ เขาบอกว่า “ฉันชอบเธอ” อึนซางบอกว่าข้ออ้างที่เล็กน้อยกว่านั้นหน่อย คิมทันตอบว่า “ฉันคิดถึงเธอ” อึนซางบอกว่าข้ออ้างที่เล็กน้อยกว่านั้นอีก คิมทันบอกว่า เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย เขาไม่ควรยิ้ม ไม่ควรอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ควรรักใคร เขาเป็นคนที่ทุกข์ระทมที่สุดในโลก (ดราม่าจริ๊งพ่อคุณ) เขาหันมาบอกว่า “เธอห้ามทิ้งฉันอีกนะ ชาอึนซาง” อึนซางพยักหน้าแล้วเธอก็จับมือกับเขา ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีความสุขอีกครั้ง




ตอนเช้าคิมทันกับอึนซางเดินจับมือกัน คิมทันบ่นที่อึนซางนั่งอ่านหนังสือได้ทั้งคืนไม่หลับไม่นอน ทั้งคู่เถียงกันว่าใครจะได้คะแนนดีกว่ากัน อึนซางบอกว่าเธอรู้สึกผิดกับมยองซูที่ไปอาศัยสตูดิโอของเขาโดยไม่จ่ายค่าเช่า คิมทันบอกว่าเขาโกรธตัวเองที่ยังเป็นเด็ก อึนซางเถียงว่าเป็นเด็กแล้วไม่ดีตรงไหน คิมทันบอกว่ามันมีความหมายมากมาย ข้อแรกก็คือความจริงใจของเด็กๆ มักถูกมองเป็นเรื่องของวัยรุ่น แล้วเขาถามว่าเธอไม่อยากรู้เหตุผลอื่นอีกเหรอ อึนซางรีบตอบว่าไม่ (แกจะออกแนวติดเรตใช่มั้ย คิมทัน เด็กทะลึ่ง) พอดีโทรศัพท์ของคิมทันดังขึ้น

เป็นกีเอโทรหาคิมทัน เธอถามว่าเมื่อคืนเขาไปนอนที่ไหน และจะกลับบ้านเมื่อไหร่ เธอบอกเขาว่าเธออาจไม่อยู่บ้าน เธอบอกให้เขาตั้งใจทำข้อสอบ ที่จริงกีเอกำลังเก็บข้าวของเพื่อจะไปจากประธานคิม เธอหยิบรูปของเธอกับคิมทันขึ้นมา





กีเอไปขอแยกทางกับประธานคิม เขาหาว่าเธอเมา แต่เธอยืนยันว่าเธอต้องการมองท้องฟ้านอกบ้าน และเธอจะให้คิมทันทำในสิ่งที่เขาต้องการ ถ้าเขาอยากอยู่กับเชกุ๊ก เธอก็จะตามใจเขา แต่ถ้าเขาอยากไป เธอก็จะตามใจเขาเช่นกัน กีเอบอกลาประธานคิม เธอบอกว่าไม่ว่ายังไงเริ่มแรกเธอก็รักเขาด้วยใจจริง

ประธานคิมสั่งให้คนของเขาพากีเอไปส่งสนามบิน เขาจะให้เธอไปอยู่อเมริกาสักพักจนกว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้นแล้วค่อยกลับมา เขาบอกเธอว่าตอนเธอเดินเข้ามาที่นี่มันง่าย แต่การจะออกไปมันไม่ง่ายอย่างนั้น สรุปก็คือเขาจะไม่ปล่อยเธอไป




กีเอสบโอกาสตอนที่รอขนกระเป๋าขึ้นรถ เธอรีบขึ้นแท๊กซี่และหนีมา เธอไปรอคิมทันที่หน้าโรงเรียนแต่ติดต่อคิมทันไม่ได้ พอดียองโดผ่านมา เธอขอให้ยองโดช่วยไปตามคิมทัน ยองโดให้เธอขึ้นไปอยู่บนรถของเขาก่อน ส่วนเขารีบวิ่งไปตามคิมทัน

ขณะที่วิ่งไป ยองโดนึกถึงตอนที่แม่ของเขาให้คิมทันมาตามเขาแต่เขาอยากเอาชนะคิมทันจึงไม่ยอมฟังทำให้พลาดโอกาสเจอแม่ เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก

ยองโดหาตัวคิมทันจนเจอและบอกว่าแม่ของเขามารอ ให้รีบไป คิมทันและยองโดรีบวิ่งออกไป คิมทันขึ้นรถของยองโดไปกับแม่และขอบคุณยองโด คนของประธานคิมมาช้าไปจึงคลาดกับรถของยองโด





ยองโดยืนนึกภาพว่าแม่ของเขาอาจทำแบบนี้ เคยมาตามหาเขาที่หน้าโรงเรียนแบบนี้ ยองโดกลับไปที่ร้านนั้นอีกครั้ง เขานั่งมองข้อความที่แม่เขียนทิ้งไว้ “สบายดีมั้ย ยองโด?” เขาตอบว่า “ไม่ครับ ผมคิดว่าใช้ชีวิตผิดๆ มาตลอด”

คิมทันคุยกับกีเอ เขาถามแม่ว่าจะเลิกกับพ่อแน่แล้วใช่มั้ย เขาสงสัยว่าถ้าเลิกกันด้วยดีแล้วทำไมต้องมีคนไล่ตามมา และทำไมแม่ไม่มีกระเป๋า คิมทันให้แม่ไปอยู่ที่โรงแรมของยองโดก่อน




คิมทันกลับไปบ้านและพบกับพ่อของเขา เขาบอกว่าเคยบอกพ่อแล้วว่าแม่เป็นผู้หญิงของพ่อ พ่อต้องดูแลแม่ ประธานคิมบอกว่าเขาไม่ได้ไล่เธอ คิมทันบอกว่าจากนี้ไปเขาจะรับผิดชอบแม่เอง เขาจะออกจากบ้านนี้ไปอยู่กับแม่ และขอบคุณพ่อที่ทำให้เขาเกิดมา

ประธานคิมแกล้งเข้าโรงพยาบาล แต่ไม่ว่าคิมวอน คิมทัน หรือกีเอ ไม่มีใครโผล่มาเยี่ยมเขาสักคน มีแต่จีซุก เธอบอกว่าเธอเป็นคนเดียวที่อยู่กับเขา แต่ประธานคิมบอกว่าพวกเขาต้องมาสักวัน เขาเตือนจีซุกให้จัดงานวันเกิดให้คิมทันเหมือนที่จัดให้คิมวอน จีซุกท้วงว่าใครๆ ก็รู้แล้วว่าคิมทันเป็นลูกนอกสมรส แต่ประธานคิมย้ำว่าต้องทำให้คิมทันเหมือนกับที่ทำให้คิมวอน





คิมวอนนัดคิมทันมาที่ออฟฟิศ เขาถามว่าคิมทันรู้มั้ยว่าพ่อเข้าโรงพยาบาล แต่คิมทันไม่รู้เรื่อง คิมวอนบอกว่าช่างเถอะ และไม่ต้องไปเยี่ยมด้วย เขาก็จะไม่ไปเหมือนกัน คิมทันคิดว่าเป็นเพราะเขา แต่คิมวอนยืนยันว่าไม่ใช่

คิมวอนบอกให้คิมทันพากีเอไปอยู่ที่วิลล่าที่ชองดัมดง คิมทันบอกว่าเขารักพี่ชายของเขาเสมอ เขาคอยพึ่งพาพี่ชายตอนที่ต้องมาอยู่กับพ่อและจีซุกก่อนที่แม่ของเขาจะเข้ามาในบ้าน เขาขอโทษที่คอยเป็นภาระให้คิมวอน ขอโทษที่พูดจาไม่ดี คิมวอนบอกว่าไม่ต้องขอโทษ มันทำให้เขายิ่งอึดอัด

คิมวอนพูดถึงงานวันเกิดของคิมทัน แต่คิมทันไม่รู้เรื่อง คิมวอนจึงบอกว่าพ่อให้จัดงานใหญ่ ให้เชิญนักข่าว คิมวอนบอกว่าคิมทันต้องเลือกแล้วว่าจะไปหรือไม่ไป คิมทันบอกว่าเขาจะไป และคิมวอนก็ต้องไปด้วย ก่อนคิมทันเดินออกไป คิมวอนพูดว่า “สุขสันต์วันเกิด” โดยไม่มองหน้าคิมทัน คิมทันหันมายิ้ม





ทุกคนที่โรงเรียนได้รับบัตรเชิญงานวันเกิดคิมทัน โบนาแซวเฮียวชินว่าคงไม่ทำเรื่องแบบตอนที่จูบราเชลอีก ส่วนชานยองแหย่โบนาว่าถ้าเธอไปงานวันเกิดคิมทัน เขาจะหักขาเธอซะเลย โบนาเป็นปลื้มที่แฟนของเธอหึง

คิมทันให้คนไปรับตัวอึนซาง เขาอยู่ในชุดสูท (อย่างเท่ ทำผมโชว์เหม่ง) กำลังรออึนซางอย่างกระวนกระวาย (นี่แค่งานวันเกิดนะยะ ยังไม่ใช่งานแต่งงาน) อึนซางออกมาในชุดสีแดงสดใส คิมทันบอกว่าเธอสวยมาก อึนซางบอกว่าเขารู้ก็ดีแล้ว คิมทันบอกว่าเขาชดใช้ค่าแท๊กซี่ให้เธอด้วยชุดนี้ อึนซางบอกว่าเธอยังไม่ได้ใช้คืนให้เขา คิมทันบอกว่างั้นก็ใช้คืนวันนี้เลย งานคืนนี้เราต้องใช้ความกล้ามากๆ เขายื่นมือให้เธอจับ เธอจับมือกับเขา






คิมทันกับอึนซางมาถึงที่งานปาร์ตี้ ทั้งคู่ยืนมองหน้ากันท่ามกลางแสงแฟลชของนักข่าว คิมทันถามว่าเธอกลัวมั้ย อึนซางบอกว่านิดหน่อย คิมทันบอกว่า มันอาจจะยาก แต่เราต้องเดินหน้าต่อไป (“ชิกชิน” ZikZin เชื้อคุณซ็อกระบาดมาถึงนี่เลย)

จะเกิดอะไรขึ้นในงานวันเกิดคิมทัน? ต้องติดตามกันต่อในบทสรุป 2 ตอนสุดท้าย สัปดาห์นี้นะคะ 




ละครเรื่องนี้เหลืออีกเพียง 2 ตอนสุดท้ายก็จะปิดฉากลงแล้วนะคะ 3 เดือนผ่านไปไวจริงๆ มาถึงตอนที่ 18 หลายท่านอาจรู้สึกขัดใจนิดหน่อยที่คิมทันกับอึนซางทำไมถึงได้ดีกันไวนัก? ง่ายๆ แค่นี้เองเหรอ? ลำบากกันแทบตายกว่าจะเลิกกันเนี่ยนะ? อันนี้เราคงต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นกันอีกครั้งค่ะ 

อย่างที่ดิฉันเคยเขียนไว้แล้วในตอนแรกๆ ว่าคิมอึนซุกต้องการให้คุณเห็นความสัมพันธ์ของอึนซางกับคิมทันว่าเริ่มต้นจากตรงไหน เธอให้คุณได้เห็นคิมทันตอนที่ยังเป็นอิสระ เขาเป็นคนจริงใจ เปิดเผย ซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเอง และอบอุ่นเหมือนแสงแดดของแคลิฟอร์เนีย (แดดแรงไปนิดนะ คิมทันดำเชียว) นี่คือสาเหตุที่เธอใช้ฤดูร้อนเป็นฉากหลังของจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์นี้ 



อึนซางเจอกับคิมทันในเวลาที่เธอกำลังลำบาก หากไม่ได้คิมทันในวันนั้น เธอคงต้องนอนหนาวอยู่ข้างถนนกว่าจะติดต่อชานยองได้ เธอไม่มีพี่สาว เธอไม่มีเงิน คิมทันจึงเป็น “โชคดีในความโชคร้าย” ของเธอเสมอมา และแน่นอนเธอดีใจที่ได้พบกับเขา ไม่ว่าต่อมาเขาจะทำให้เธอต้องลำบากแค่ไหนก็ตาม เธอก็ไม่เคยคิดอยากให้เวลาย้อนกลับไปและไม่ได้พบกับเขา จึงไม่น่าแปลกใจที่เธอรีบคว้าโอกาสที่คิมวอนหยิบยื่นให้เพื่อกลับมาอยู่ข้างๆ คิมทันอีกครั้ง ในเมื่อเธอรู้แล้วเธอมีแบ๊คอัพที่แข็งแรงพอที่จะต่อสู้กับประธานคิมได้แล้วในตอนนี้ อย่าลืมว่าสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เธอจากมา คือไม่ต้องการให้คิมทันต้องลำบากเพราะเธออีก ดังนั้นเมื่อคิมวอนช่วยเธอ แปลว่าเขาต้องช่วยคิมทันด้วย ทั้งเธอและคิมทันจะปลอดภัย 

สำหรับคิมทัน เขาพบกับอึนซางในวันที่เขาหลงทาง ถูกทิ้งไว้ลำพังในต่างแดน ถึงแม้เขาจะมีชีวิตที่หรูหรา แต่เขาไม่มีพี่ชาย ไม่มีแม่ ไม่มีครอบครัว ตั้งแต่เกิดมา คิมทันเหมือนเกิดมาพร้อมโชคร้าย เขาต้องเป็นลูกนอกสมรส แม่ต้องอยู่ในบ้านแบบไร้ตัวตน เขาต้องกลายเป็นลูกของใครก็ไม่รู้ พี่ชายก็เกลียดเขา สุดท้ายแม้แต่เพื่อนก็ยังเกลียดเขา และเขาถูกลอยแพไปอยู่อเมริกา อึนซางจึงเป็นสิ่งดีๆ สิ่งเดียวในชีวิตของคิมทัน เป็นฝันดีท่ามกลางฝันร้ายทั้งชีวิตของเขา นั่นทำให้โลกของคิมทันมีแต่อึนซาง ไม่ว่าจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน สายตาของคิมทัน สมองของคิมทัน มีแต่อึนซาง อึนซาง และอึนซาง แม้กระทั่งตอนที่บอกลากับอึนซาง เขายังขอปกป้องอึนซางเป็นครั้งสุดท้ายด้วยการมอบร่มของเขาให้เธอ โดยเขายอมเปียกปอนเอง เขาจึงเหมือนคนบ้าขาดสติเมื่อรู้ว่าเสียเธอไป และเมื่อเธอกลับมาอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง และเมื่อเธอสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างเขา ย่อมไม่แปลกที่เขาทำได้เพียงโอบกอดเธอไว้ ยึดเธอไว้ให้แน่นหนา ไม่ให้เธอหายไปจากเขาอีกครั้ง 



สาเหตุอะไรที่ทำให้คิมวอนหันมาอยู่ข้างคิมทัน ตั้งแต่แรกคิมวอนไม่เคยเกลียดคิมทัน เขาแค่หวงสมบัติที่แม่ของเขาร่วมสร้างมา (ดูจากการที่ฮีหวงไวน์ของแม่มาก ไวน์ข้าใครอย่าแตะ) เมื่อเห็นน้องชายตกอยู่ในสภาพที่ใกล้ตายเต็มที หัวใจของเขาย่อมเจ็บปวด และอีกเหตุผลที่เราปฏิเสธไม่ได้ก็คือ คิมทันถือหุ้นใหญ่ของบริษัท (คุณพ่อพลาดไปแล้ว) ถ้าคิมทันอยู่กับเขา ถ้าพวกเขาร่วมมือกัน พวกเขาคือพลังอำนาจรุ่นต่อไปของเชกุ๊ก ไม่ใช่ประธานคิมนัมยุนอีกต่อไป จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่คิมวอนจะไม่ช่วยคิมทัน เพราะสิ่งที่คิมทันขอไม่ใช่เชกุ๊ก แต่เป็นอึนซาง 



สำหรับคนที่ทำให้คุณสะเทือนใจที่สุดในตอนที่ 18 นี้ คงไม่พ้นชอยยองโด รักแรกของเขาจบลงแน่นอนแล้ว อึนซางกลับมาเพื่อคิมทัน ไม่ใช่เขา และยังเป็นครั้งแรกที่เขาได้ตระหนักว่าแม่รักเขาตลอดมา ไม่เคยทอดทิ้งเขา เพียงแต่พวกเขาไม่มีโอกาสได้ร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง ถ้าเขาไม่หาเรื่องกับคิมทัน ยอมตามคิมทันไปในวันนั้น อย่างน้อยเขายังได้พบกับแม่เป็นครั้งสุดท้าย




ละครเรื่องนี้ คิมอึนซุกหยิบยกเรื่องความฝันมาเป็นธีมหลัก เธออ้างอิงถึง “ความฝันกลางคืนฤดูร้อน” (Midsummer’s Night Dream) ในวันที่คิมทันกับอึนซางพบกันท่ามกลางแสงแดดของแคลิฟอร์เนีย ตกระกำลำบากด้วยกันกลางทะเลทรายอันหนาวเหน็บ มี “กับดักฝัน” เป็นตัวเชื่อมโยงความรักของคนทั้งคู่ อึนซางและคิมทันต่างเป็นฝันดีท่ามกลางฝันร้ายของกันและกัน เพราะบางครั้งความรักก็เป็นเหมือนความฝันชั่วคืน ไม่ว่าฝันนั้นจะดีเพียงใด มีความสุขแค่ไหน แต่คุณแค่เผลอแป๊บเดียว มันอาจจางหายไปเหมือนฝันวันวาน และคุณไม่มีวันเรียกมันคืนมาได้ ไม่มีทางกลับไปนอนฝันต่อได้ มันเข้ามาแล้วก็จากไป ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ 

ความรักของคิมทันและอึนซางจะลงเอยแบบไหน เราจะได้รู้กับสัปดาห์นี้ค่ะ มาลุ้นกันต่อในตอนจบนะคะ



5 ความคิดเห็น:

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

ขอบคุณนะค่ะ อ่านแล้วมีความเข้าใจกับตัวละครมากขึ้น จะติดตามผลงานของคุณ มาดามโรสต่อไป เปนกำลังใจให้ค่าา

Jirapa Tavisuwan กล่าวว่า...

ขอบคุณค่ะ ชอบมากที่คุณโรสอธิบายตัวละคร เข้าใจที่คนเขียนสื่อออกมาได้มากขึ้นค่ะ

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

ขอบคุงมากๆๆคะ

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

ขอบคุณสำหรับคำอธิบายตัวละครดีๆๆนะคะ

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

ขอบคุณมากนะค่ะ